Het vertrek

Het vertrek

Het is dan eindelijk zover. We gaan vertrekken! Vrijdagochtend 8 januri vliegen we  naar Mumbai. 

Sil en Simone zijn zo lief om ons weg te brengen. Bas wilde nog zoveel mogelijk tijd met Fleur doorbrengen dus rijden we langs Roosendaal  om  hen om 2 uur op te halen. Voor de zekerheid bellen we vlak voor Bergen op Zoom maar hij neemt niet op.  om 2 uur liggen de 2 tortelduifjes nog in diepe coma en moet ik de halve buurt wekken voordat er een teken van leven komt.  Ze hebben amper 2 uur geslapen en dat is ze aan te zien. Een vlotte rit naar Schiphol en we zijn alsnog zoals gepland om 4 uur op schiphol.  Het is redelijk rustig bij de douane dus we kunnen nog even de tijd nemen om op het gemak afscheid te nemen. Maar eerst nog een verrassing. Met een aantal mensen hebben we alvast een kadootje  voor Bas zijn 18e verjaardag. Jawel een GoPro, ideaal om zijn avonturen op reis vast te leggen. Hij is er dolgelukkig mee en vast van plan om te gaan vloggen.

Maar dan is het echt zover, we moeten gaan. Tranen knuffels en dikke kussen en off we go.

Na een vlucht van anderhalf uur landen we in Zürich voor een korte tussenstop.  Door de ramen van de gate zien we de Alpen met hun hun besneeuwde toppen in het ochtendzonnetje. Al met al een half uurtje achten en dan de vlucht naar Mumbai.  In het vliegtuig komen we al aardig in de sfeer met voornamelijk Indiase passagiers.  Tijdens de vlucht een fimpje gekeken, wat spelletjes gedaan en nog een beetje geslapen. De stewardessen van Swissair waren erg vriendelijk en het eten redelijk te nassen. Voor herhaling vatbaar! Na ruim 7 uur vliegen over oa Moskou en Kandahar waar we een wolkenloos uitzicht hadden, komen we om 22:30 uur lokale tijd, moe maar behoorlijk opgewonden op Mumbai International Airport aan.  Maar we zijn nog niet op de helft. Om de kosten te sparen hadden we besloten om van mumbai met de de bus naar Goa te gaan ipv vliegen. Dat scheelde zo'n 60 euro per persoon. Er rijden talloze bussen naar Goa , maar de laatste was al uren geleden vertrokken. Ik had er wel een gevonden die 's ochtends om 7 uur vertrok maar kon niet online boeken. Op de gok maar.  We zagen het niet zitten om midden in de nacht nog naar een hotel te gaan voor een paar uur slaap dus blijven we maar op de luchthaven wachten. In comfortabele stoelen hebben we om de beurt nog wel een tukje gedaan en met verschillende mensen een babbeltje gemaakt. Maar wat gaat de tijd langzaam als je moet wachten en nergens kunt roken.

Uiteindelijk zijn we om half 6 met de taxi naar een opstapplaats gereden. Het was nog donker en rustig op straat. Bij de opstapplaats stonden wat mensen bij een tentje waar chai verkocht werd en die vertelden dat het geen probleem was dat we nog geen tickets voor de bus hadden. De bus zou om 7 uur komen en daarvoor zou het reisbureautje naast de chaitent  open gaan. Nu maar hopen dat er nog plek was in de bus. Dat uurtje wachten was wel aangenaam. Ik kocht wat chai en kreeg het enige krukje aangeboden, maar galant als ik was liet ik Bas zitten. Die keek zijn ogen uit. Zag wegschietende ratten (of waren het muizen), een man aande overkant op straat liggen slapen, ja eigenlijk alles daar was zo heel anders dan hij gewend is . De mensen die bij het chaitentje zaten waren natuurlijk erg nieuwsgierig naar 2 van die witte mensen  en zaten ons onafgebroken aan te staren. Voor Bas helemaal nieuw natuurlijk en die voelde zich er wat ongemakkelijk bij. Even voor 7 uur ging het reisbureautje open en we hadden geluk. We hadden de laatste 2 plaatsen. Helemaal achterin en uit ervaring wist ik dat dat niet de beste plaatsen zijn op de hobbelige wegen in India. Maar allez, we kunnen in ieder geval verder naar Goa. Terwijl ik nog bezig ben met de tickets blijkt de bus voorbij te rijden,  de man van het reisbureautje belt en hurry hurry we moesten we nog  met de tuktuk naar de wachtende bus. Bas nog even een snel een sanitaire stop. En dan gingen we eindelijk.

Bas heeft het nog een klein half uurtje volgehouden om door het raam met zijn GoPro te filmen maar viel toen in een hele diepe slaap. De bus was een Volvo touringcar en volgens Indiase vrienden zijn dat de enige juiste bussen voor lange afstanden. Ze zijn best comfortabel met stoelen die bijna plat kunnen ligen en tv schermpjes met films in de hoofdsteunen voor je. In de bus zaten nog 2 russen  en een duitse toeriste en verder waren het allemaal Indiase mensen. Normaal gesproken zit ik te kletsen als brugman tijdens de bus- of treinreis maar ik was nu zo gaar dat er geen woord meer uitkwam. Dus maar een filmpje opgezet en met Bas zijn hoofd op mijn schouder dommelde ik ook af en toe weg.

Al snel werd het warmer en warmer in de bus . Of tenminste op de achterste rij. De airco werkte hier nauwelijks en van onder  en achter de stoelen kwam de warmte van een motor. Maar Bas lag zo diep in slaap dat hij het nauwelijks in de gaten had. Tijdens een van de stops heb ik nog mijn telefoonkaart opgewaardeerd met 100 roepie beltijd en 1 Gb aan data zodat ik contact kon leggen met de hospita om te vertellen dat we eraan kwamen. Maar er bleek toch nog onvoeldoende saldo op te staan om te bellen en internet werkte ook niet, dat zal je altijd zien hier. Er leek geen einde  aan de rit te komen maar uiteindelijk kwamen we om 22:00 uur in Mapsa aan. Daar meteen een taxi genomen . Ik zei naar Anjuna , hij zei oke 400 roepie. Prima dus wij ingestapt. taximannetje gaat praten met ander taximannetje en stapt uiteindelijk ook in. nadat hij gaat rijden begint hij dat het 500 roepie is. IIk ben het er niet mee eens en hij stopt en wil ons weer terug brengen . Maar we wilden nu echt wel naar ons guesthouse. Uiteindelijk ging hij akkord en klokslag half 111 kwamen we in Anjuna bij Casa de Capitao aan. Snel het noodzakelijke uitgepakt, omgekleed en even snel naar Guru bar voor wat eten en een welverdiende baco